Op een Amsterdams terras, ontmoeting tussen twee oude reisvrienden. 

He Jan, wat hoor ik nou, Travmagazine failliet?’

‘Hallo, leef je onder een steen, dat weet de hele reiswereld toch?’

‘Ben een half jaartje de wereld rond gevlogen, net weer terug.’

‘Vertel.’

‘Heb je even?’

OK, maar geen huilie-huilie, hoor…

‘Komt goed!’

Het begin. Op 1 januari 2013 heb ik TravMedia Company met alles d’r op en d’r an verkocht aan zoons Boy en Guy (90%) en Martine de Knoop (10%). ABNAmro en Van Lanschot wilden die ‘family-take over’ op basis van de cijfers graag financieren, we maakten elk jaar prachtige winsten. Gekozen is voor huisbankier Van Lanschot, die het bedrijf een fors bedrag leende om mijn aandelen te kopen. Voor mijn opvolgers gloorde een mooie toekomst. Halverwege 2013 zag die er echter opeens heel anders uit: de omzet daalde plotseling met vele tonnen tegelijk door het wegvallen van onze grootste adverteerders Transavia, Schiphol en KLM. Dat viel samen met budgetkortingen bij veel touroperators, die geen reden meer zagen via onze bladen en websites het teruggelopen aantal reisbureaus met advertenties te bewerken. Alsof ze het hadden afgesproken, van de ene op de andere dag. Door selectieve distributie werd niet meer in een vakblad voor alle reisbureaus geadverteerd. Leveranciers besteedden bovendien hun marketingbudgetten primair om directe verkoop te intensiveren en wat overbleef ging direct naar acties met  hun relaties.

 

Maar ik mag toch aannemen dat jullie daar rekening mee hielden?

Zeker, maar het kwam veel eerder dan voorspeld. 2013 bleek een onverwacht, desastreus omslagjaar. Natuurlijk anticipeerde Travmedia op deze rigoureuze veranderingen in de branche. Boy’s initiatief TravConnect met succes events als Technology Day is daar een goed voorbeeld van. Maar dat het zo snel bergafwaarts zou gaan met de (commerciële) functie van een reisvakblad, hadden we niet voorzien. We kregen de tijd niet voor een vernieuwd businessmodel, gericht op nieuwe online-spelers en alle andere ecommerce start-ups. Had ik beter moeten weten? Misschien wel, maar we deden er ondanks alle tegenslagen alles aan om het tij te keren. We hadden tijd nodig om als vernieuwde uitgeverij de ‘nieuwe’ reisbranche te bedienen.

 

Wilde de bank meewerken aan die nieuwe strategie?

Rente en aflossing hingen al snel als een molensteen om de nek. In de loop van 2014 werd dat nog erger. Inmiddels half geëmigreerd naar Hua Hin in Thailand keerde ik terug om met Van Lanschot aan de slag te gaan.  Dat werd trekken aan een dood paard. Beloftes om soepel om te gaan met de (hoogte van) betalingen als tijden mochten verslechteren, werden niet nagekomen en zelfs ontkend. Om Travmedia overeind te houden stortte ik noodgedwongen meerdere keren grote bedragen terug in het bedrijf. Voor noodzakelijke, rigoureuze bezuinigingen kreeg ik de handen helaas niet op elkaar, nog los van het feit of dat nog wel gefinancierd kon worden. We draaien met 12, 13 Fte’s, vijf mensen meer dan bedrijfseconomisch verantwoord en toekomstbestendig was.

Naar buiten toe hou je de schijn op dat het goed gaat. Du moment dat je laat weten dat het water je aan de lippen staat, is het afgelopen. TravConnect scoorde inmiddels een prima omzet, dat gaf hoop voor de noodzakelijke transitie in de toekomst, waarvoor ons helaas te weinig tijd was gegund.

 

Maar is faillissement dan de enige oplossing geweest?

Begin 2015 tekenden zich zeer donkere wolken af. Adverteerders kwamen niet (meer) terug, budgetten krompen nog meer of vervlogen totaal. Na de consolidatie in touroperatorland was er geen geld meer te halen bij Arke, Thomas Cook, Corendon. Oad was al weg en Holland International keek al naar de uitgang van de branche. Reisagenten dreven door hun eigen touroperating via dynamic packaging steeds verder weg van de (grote) touroperators. Alles in de sector ging op de schop, b2b-budgetten krompen of verdwenen. Alleen de technologie leveranciers sponsorden en adverteerden nog, maar op die budgetten aasde tal van partijen, van Emerce, TravelNext, ANVR (View, congres), het onderwijs tot de Vakantiebeurs aan toe. Medio 2015 was de koek op. Failliet gaan was de enige optie.

 

Dan maak je toch afspraken met een curator om daarna zelf afgeslankt en schuldenvrij door te kunnen gaan?

Natuurlijk, dat hebben we ook geprobeerd. Maar helaas bleek zo’n ‘pre-pack’, een vooraf geregistreerde doorstart, in de Randstad niet mogelijk. Dat kan alleen in de regio’s, waar het maatschappelijk belang van medewerkers zwaarder weegt. Faillissement aantekenen was dus de enige oplossing. Dat deden we – met pijn in ons hart – op 27 oktober 2015. Daags daarna zat ik al bij de curator aan tafel en deed meteen een weloverwogen bod op de ‘boedel’, zoals het bedrijf dan juridisch genoemd wordt. Bovendien maakte ik de afspraak gewaarschuwd te worden als er op de boedel een hoger bod zou worden uitgebracht om dat daarna te kunnen overtreffen. Daarnaast vroeg de curator Martine en Boy om bij gesprekken met koopgegadigden aanwezig te zijn om met hun parate kennis vragen te beantwoorden. Dat vond ik absurd, maar wel geruststellend alsof hij voor ons partij koos…

 

En toch ging het fout?

TravMedia bleek populair. Er stond een 7-tal potentiële kopers op het lijstje van de curator, waaronder Emerce, Qenner, Louis Frankenhuis en zijn zoon Daniel, Travelution, TravelPro van Tom van Apeldoorn en ik dus. Het biedingsniveau op de boedel koerste rond de half miljoen euro. Van Apeldoorn liet overigens aan verontruste prominenten in de branche weten dat hij niet op Travmedia wilde bieden maar alleen ‘Lokhoff een beetje wilde zieken’… Op 12 november, daags voor de sluiting van de biedingstermijn ontving mijn accountant ‘s middags een telefoontje van de curator dat we ons bod met 21.000 euro moesten verhogen. Dat heb ik toen uiteraard meteen gedaan. Of hij daarna Van Apeldoorn gebeld heeft, weet ik niet, maar uiteindelijk bleek zijn bod toch hoger te zijn. Uit de boedel bleek hij overigens op voorhand de toekomstbestendige ‘groeidiamant’ TravConnect met al zijn lucratieve events voor 100.000 euro te hebben verkocht aan Emerce dat daarmee haar event eTravel veilig wilde stellen. Stom of een beetje dom, zeg het maar… Je ziet nu al dat de bladenomzet te laag is om de weekfrequentie van beide titels te bekostigen.

 

Dat zal even slikken zijn geweest, maar meteen een nieuwe (door)start met de oprichting van TravelTimes?

Het merendeel van onze ex-medewerkers gruwde ervan om onder de nieuwe leiding te moeten werken. Heel begrijpelijk. Boy en ik voelden ons enorm verantwoordelijk voor dat kernteam.  Ik vroeg juridisch advies en kreeg groen licht om een eigen (door)start te maken. We besloten om door te gaan. Binnen een paar dagen zaten we aan tafel met die (7) collega’s, boden ze een contract, huurden een trendy kantoor in Amsterdam, kochten Macbooks, bureaus, stoelen, pennen en paperclips, regelden een drukker, vormgever, huisstijl en websitebouwer, bestelden leaseauto’s en legden de titel TravelTimes vast. Gerrie Brand de redactionele leiding, Theo de Reus erbij en Boy de commercie en (tech)events: succes verzekerd en qua kostenniveau en travel-tech-strategie klaar voor de toekomst.

 

Ik begrijp dat de rechter daar abrupt een stokje voor gestoken heeft?

Ja, dat klopt. De curator beschermde de waarde van zijn boedel en trok samen met Van Apeldoorn ten strijde tegen wat wij waren opgestart. Het oude TravMedia zou door TravelTimes geen goede toekomst beschoren zijn. Wie wil 2 concurrerende vakbladen met vrijwel dezelfde lezers onder het gezag van 1 partij? Welke adverteerder zou ‘dubbel’ adverteren. Een nieuw blad met vertrouwde namen zou verwelkomd worden. Hun noodgreep: middernacht 24 november plofte er bij het hele TravelTimes-team een dikke dagvaarding in de bus en stonden we al de volgende middag –geloof het of niet – nogal onvoorbereid met het hele team voor de rechter. Deze raadsman velde een paar dagen later een volgens juristen bizar vonnis. Het team werd weliswaar vrijgesproken, maar Boy en ik kregen een beroepsverbod en een contactverbod met alle oud-relaties in de reisbranche op straffe van 10.000 euro per overtreding… Bizar of niet: einde TravelTimes. Boy en ik werden door het idiote vonnis volledig geïsoleerd van al onze reisvrienden en kennissen. Ik mocht begin december zelfs niet eens naar de opening van het reclamebureau Hammerfest van zoon Guy, omdat daar zijn reisklanten een biertje kwamen drinken. We konden niemand meer bellen, mailen, ontmoeten, gedag zeggen. Uiteraard gingen we meteen in hoger beroep, maar feitelijk was toen een initiatief als TravelTimes al niet meer te redden. Het momentum was weg.

 

En nu?

Ons hoger beroep is afgelast omdat Boy en ik hebben ‘geschikt’, waardoor beide partijen een hoop advocaatkosten bespaarden en Boy en ik zo snel van dat ellendige contactverbod af waren. Alle tijd nu om te genieten van mijn ondernemende zonen. Guy excelleert met zijn succesvolle reclamebureau Hammerfest dat niet toevallig veel expertise in travel heeft. Zoon Boy is een start-up entrepreneur avant la lettre. Via start-up centre B.Amsterdam is hij nu mister Healthy Workers en organiseerde (25/5) de Young Creators Summit met ruim 400 bezoekers. ‘Senior’ geniet met volle teugen van hun prestaties en gaat – uiteraard – zelf ook weer aan de slag. Lokhoff.nl zegt daar alles over. Ik wens mijn oud-collega’s en de nieuwe eigenaar alle goeds en hoop dat ze zich staande weten te houden in de nieuwe reiswereld.

Author

1 Comment

Write A Comment